Από την αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι....

Ορμώμενος από την παραπάνω λαϊκή ρήση ,που είναι και ο τίτλος του άρθρου μου,θα ήθελα να σχολιάσω τα τεκταινόμενα στην ομάδα μας. Κάτι το οποίο δεν έκανα κατά βούληση το προηγούμενο χρονικό διάστημα ,για να αποφύγω την άστοχη και άδικη ίσως κριτική σε πρόσωπα και καταστάσεις, όντας επηρεασμένος από την πολύ άσχημη πορεία της ομάδας μας. Όμως τώρα που πλέον η ομάδα δείχνει επιτέλους να βρήκε το δρόμο της θα ήθελα να σχολιάσω κάποια γεγονότα.

Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως η συνεχής εναλλαγή προπονητών σίγουρα φανερώνει έλλειψη οργανωτικότητας  και καλού σχεδιασμού. Σίγουρα η πίεση είναι μεγάλη και ο πάγκος του ΠΑΣ θυμίζει ηλεκτρική καρέκλα καθώς ακόμη και ο κατά τεκμήριο καλύτερος Έλληνας προπονητής, Σάκης Τσιώλης, άντεξε μόλις δέκα αγώνες μετρώντας μάλιστα μόλις τρεις νίκες και εφτά ήττες!

Αντιθέτως, ο διάδοχος του ο κ. Πετράκης, εκ Κρήτης ερχόμενος, διέψευσε τους πάντες κάνοντας εντυπωσιακό ξεκίνημα μετρώντας τρεις νίκες σε ισάριθμους αγώνες μόλις σε μία εβδομάδα! Αυτό βέβαια φανερώνει πως τις περισσότερες φορές στο ποδόσφαιρο δεν αρκούν μόνο οι ικανότητες  και οι τακτικές αλλά χρειάζεται και η "ποδοσφαιρική τύχη" η οποία βέβαια κατά την άποψη μου είναι αλληλένδετη και με την νοοτροπία νικητή που πρέπει να έχει κάθε ομάδα.

Φυσικά δεν θα μπω στην διαδικασία να συγκρίνω την προπονητική αξία των τριών φετινών προπονητών όμως όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Βέβαια το αποτέλεσμα ,δηλαδή η βαθμολογική συγκομιδή και θέση του ΠΑΣ, αφήνει δυσαρεστημένη μια μεγάλη μερίδα οπαδών του ΠΑΣ. Αυτό βέβαια αποτελεί απόρροια της περυσινής απροσδόκητα επιτυχημένης χρονιάς η οποία δημιούργησε ανάλογες προσδοκίες και για την εφετινή χρονιά. Όμως θεωρώ πως η κατάκτηση μίας υψηλής θέσης είτε ευκαιριακά είτε συγκυριακά είναι πολύ πιο εύκολη από την καθιέρωση για μεγάλο χρονικό διάστημα στις πρώτες θέσεις, κάτι το οποίο έχουν πετύχει τα τελευταία χρόνια ομάδες όπως ο Ατρόμητος και ο Αστέρας Τρίπολης.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω την σημαντικότητα της κατάληψης της έκτης η έβδομης θέσης καθώς αυτό θα σηματοδοτήσει την σταθεροποίηση στην ελίτ των ελληνικού πρωταθλήματος αν λάβει κανείς υπόψιν του την όγδοη θέση πρόπερσι και την πέμπτη πέρυσι. Όμως για να καθιερωθείς στην ελίτ πρέπει να υπάρχει οργάνωση όχι μόνο σε θέματα εγκαταστάσεων και υποδομών αλλά ακόμη και στη παραμικρή λεπτομέρεια! Ειδικότερα στο επικοινωνιακό κομμάτι όπου το παιχνίδι είναι χαμένο πριν καν αρχίσει! Θεωρώ αδιανόητο να μαθαίνουμε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αν ένας παίκτης φεύγει (βλ. chavez, de vincenti) ή εάν τα κάστρα γκρεμίζονται εκ των έσω(βλ. Β.Τσιώλης)  και στη ΠΑΕ να δηλώνουν άγνοια!

Κλείνοντας, το άρθρο μου δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστα τα συνθήματα που ακούστηκαν στο γήπεδο περί πώλησης της ΠΑΕ. Ως εκ τούτου δύο πράγματα έχω να πω: 1). Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή και 2). "Το ψάρι βρωμάει από την κεφαλή".