Πανωλεθρία στο Ο.Α.Κ.Α.

Το Σάββατο το απόγευμα είχα την τύχη- ή μάλλον την ατυχία- να βρίσκομαι στις κερκίδες του Ο.Α.Κ.Α.

Πραγματικά, είδαμε τον χειρότερο Π.Α.Σ τουλάχιστον της τελευταίας τριετίας. Ούτε με Ντεμόλ δεν βλέπαμε τέτοια χάλια.

Δε νομίζω ότι αξίζει να πιάσω έναν έναν τους παίχτες της ομάδας μας για να σχολιάσω την απόδοσή τους αφού κανένας δεν έπιασε ούτε ένα μέτριο επίπεδο απόδοσης, με μόνη ίσως εξαίρεση τον Τζημόπουλο που πάλευε μόνος του (τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε από τις κερκίδες χωρίς να έχω δει καθόλου στιγμιότυπα του ματς).

Δεν είδα τις φάσεις του αγώνα σε ριπλέι γιατί χάσαμε δίκαια. Δεν ξέρω αν έκανε λάθος σφυρίγματα ο διαιτητής ή όχι, ξέρω όμως πως χάσαμε δίκαια.

Θα  σταθώ σε δύο σημεία:

Το πρώτο είναι κλασικό εικονογραφημένο πλέον αλλά το κέντρο μας με την επίθεση είναι ασύνδετα. Δεν έχουμε παίχτη να περάσει κάθετη μπαλιά, δεν έχουμε παίχτη να ξεκινήσει γρήγορα και σωστά μια αντεπίθεση.

Το δεύτερο ήταν το στήσιμο της ομάδας. Σε όλους τους τομείς, ακόμα και στον ψυχολογικό. Δεν γίνεται να λέει ο προπονητής του ΠΑΣ μετά από αγώνα με την ΑΕΛΚ ότι αντιμετωπίζαμε μια καλύτερη ομάδα. Είναι σαν να ξέρεις από πριν το ματς ότι το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι η ήττα. Να δεχτώ ότι δεν βρεθήκαμε σε καλή μέρα και σήμερα ο αντίπαλος ήταν καλύτερος, ναι, αλλά όχι ότι αντιμετωπίζαμε μια καλύτερη ομάδα από εμάς!

Λάθος αλλαγές που είχαν σαν αποτέλεσμα να αδειάσει το κέντρο μας αντί να γεμίσει και να έχουμε πολλούς παίχτες γύρω από την αντίπαλη περιοχή να περιμένουν να πάρουν την μπάλα από...κανέναν!

Ελπίζω η εμφάνιση αυτή να ήταν απλά μια άσχημη παρένθεση και η ομάδα να συνεχίσει όσο καλά ξεκίνησε, αλλά πολύ φοβάμαι ότι με κενό στο κέντρο και με ψυχολογία ηττημένου θα δούμε κι άλλα άσχημα.

ΟΣΟ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙΣ, ΤΟΣΟ ΜΕ ΠΟΡΩΝΕΙΣ